Czasami chciałabym zniknąć, zatracić się, nie istnieć. Życie bywa wspaniałe wiem to, lecz to co po drodze na nas czeka te wszystkie wyboje sprawiają, że czasami mam ochotę usiąść, płakać i nie czuć, a co najważniejsze nie myśleć, bo to jest moją największą zgubą. Przydałby mi wtedy taki dmuchany młotek, którym wybijałabym z głowy wszystko co złe. Ale jeśli los już nie raz mnie ranił, zrzucał na dno przepaści a i tak się po tym wszystkim podniosłam i jestem teraz szczęśliwa to czy przewrotnie nie zrobi tego znowu i nie zabierze mi uśmiechu którym witam dzień? Ostatnim razem prawie mnie to nie zniszczyło, lecz byli przyjaciele, znajomi i osoba, które zmieniła moje życie. Nie myślałam, że można kochać jeszcze raz i to tak mocno w dodatku będąc tak samo kochaną i boję się, że to tylko sen, że przyjdzie moment w którym obudzę się z niego i znów koszmar powita mnie... Lecz też czy jest sens myśleć o tym czego nie ma? Nie, ale myśli głupie i tak nie raz krążą zaburzając mój spokój... Heh kobieca wrażliwość i pamiętliwość jest przekichana xD